Once Upon a Time in Harlem (2026)

William Greaves (1926-2014) werd geboren midden in de Harlem Renaissance, de triomfantelijke opleving van Afro-Amerikaanse kunst, cultuur en politiek in de jaren twintig en dertig. In 1972 nodigde hij zo veel mogelijk nog levende vertegenwoordigers uit in het huis van Duke Ellington. De filmopnames die hij daar maakte, beschouwde hij als de belangrijkste van zijn carrière. Hij bleef eraan werken, deed aanvullende interviews, maar de film bleef onaf.

Tot nu. Zoon David, destijds een van de cameramensen, voltooide de film alsnog; als coregisseur naast zijn vader, die hiermee postuum een laatste meesterstuk aflevert.

Met zijn uitnodiging forceerde William Greaves, zoals hij vaker deed, een dramatisch, historisch en politiek geladen situatie, die hij vervolgens vastlegde in cinéma-vérité-stijl. De stijlvolle iconen van de Renaissance, onder wie Leigh Whipper, Louise Patterson en Richard Bruce Nugent, blijken nog vol vuur. Er wordt diepgaand gediscussieerd, luidkeels gelachen en met weemoed herdacht. De jongere generatie weet niet genoeg over de Harlem Renaissance, verzucht iemand. Misschien brengt deze film daar een halve eeuw later verandering in.